خانهء من به هر كجا مىخواهد ، برود . ذمّهء خود را از او بردارم آن گاه نزد تو بازگردم . ابن زياد گفت : به خدا بايد او را نزد من آرى ! هانى گفت : نه به خدا قسم نخواهم آورد ! چون سخن ميان آنها طولانى شد ، مسلم بن عمرو باهلى ، كه در كوفه ، [ هيچ مهاجر ] شامى و بصرى اى جز او نبود ، برخاست و گفت : خدا كار امير را اصلاح كند . مرا با وى در جاى خلوتى تنها بگذار تا در اين باره با وى گفت و گو كنم . سپس برخاست و در گوشهء خلوتى كه ابن زياد آنها را مىديد با او گفت و گو پرداخت . چون صداى آن دو بلند مىشد ابن زياد مىشنيد كه چه مىگويند . مسلم بن عمرو به هانى گفت : اى هانى تو را به خدا سوگند خود را به كشتن مده و قبيله ات را دچار اندوه مساز ! اين مرد [ مسلم بن عقيل ] با اين گروه كه مىبينى پسر عمو است و اينها او را نمىكشند و زيانى به وى نمىرسانند . پس او را به اينها بسپار ؛ اين كار بر تو عار نيست ، زيرا جز اين نيست كه وى را به سلطان سپرده‌اى . هانى گفت : به خدا اين كار موجب ننگ و سرافكندگى من است ، من پناهنده و ميهمانم را به دشمن بسپارم ، در حالى كه زنده و سالم ام ، مىشنوم و مىبينم ، بازويم قوى و ياورانم بسيار است ! به خدا اگر تنها باشم و ياورى نداشته باشم او را به شما نمىسپارم تا در راه او بميرم . مسلم بن عمرو و او را سوگند مىداد و او مىگفت : به خدا هرگز وى را به ابن زياد نسپارم . ابن زياد سخن وى را شنيد و گفت : او را نزديك من بياوريد . چون نزديك بردند ، ابن زياد گفت : يا بايد او را نزد من آورى يا گردنت را خواهم زد ، هانى گفت : به خدا شمشيرهاى برنده در اطراف خانه تو فراوان گردد . ابن زياد گفت : واى بر تو مرا از شمشيرهاى برّنده مىترسانى ؟ هانى مىپنداشت كه قبيله‌اش به يارى وى برمىخيزند و به دفاع از وى مىپردازند . ابن زياد گفت : او را نزديك من آريد . چنين كردند ، چون او نزديك شد ، با چوبدستى آن قدر به سرو صورتش زد كه بينى او شكست . هانى دست به شمشير يكى از سربازان ابن زياد برد ولى او اجازه نداد هانى آن را بگيرد . سپس عبيدالله به هانى گفت : پس از آن كه همهء خارجىها نابوده شده‌اند ، خارجى شده‌اى ؟ خون تو بر ما حلال است ، او را بكشانيد و ببريد ! او را كشاندند و به اتاقى افكندند و در را بستند . ابن زياد گفت : نگهبانى بر وى بگماريد و چنين كردند . حسان بن اسماء برخاست و گفت : بهانهء خارجى گرى را دربارهء هانى كنار گذار ! به ما